کاش من آدم نبودم. اینم برا اینکه دلم نمیاد بگم کاش آدم ایرانی نبودم. که من اگه عاشق یک چیز باشم تو زندگیم بی چشم داشت تنها و تنها ایران عزیزمه

آره همینه تا وقتی تازست وجود داره . وقتی رنگ و بوی کهنگی به خودش گرفت...

 میشه...

ابتزال

ابتزال فکری، ابتزال اخلاقی، ابتزال شخصیتی.

بابا بسه دیگه خودمو می خوام

انگار باید نو به نو بشه تا باشه تا وجودشو احساس کنی.

وگرنه نیست که ببینیش

دیگه نمی خوامو نمی تونم به کسی بگم ((دوستت دارم))

که اگر بگم دروغ گفتم.

جمله ای که فقط روی سطح زبانم حقیقت داشته، وجود داشته و باور شده. و تنها با گوش های شنوندم شنیده شده و نه قلبش نه عمق وجودش. که اینجور جاها وجود ندارند.

آخرین نظریه ی این جانب اینه که : ((علاقه ی عمیق وجود نداره))

این عبارت ساخته ی دست بشر ، بی معنا و بی اصل و نسبه اما خوب ریشه کرده و جاش محکم شده. همین.

بشر، تمام آرزوها و نداشته ها و ندانسته هاشو تخیل میکنه. و بعد تو دنیای بی شعور اطرافش دنبال تنها عبارات صوری میگرده و وقتی پیداشون کرد قانع و راضی باورشون میکنه به عنوان یه حقیقت.

عشق هم چیزی نیست جز یه ابتزال فکری برای من. عشق، هیچ چیز نیست.هیچ چیزو

هیچ چیزو

 هیچ چیز

عشق خود هوسه. هوس یه بشر ناقص العقل به یه آدم مثل خودش که تنها بعضی ویژگیهاشون باهم متفاوته.

شعور من دستخوش هر بی تعادلی می شه. بذار حداقل بی تعادلی ها و بی ثباتی هام از خودم باشند. برام از این به بعد درست مثل گذشته عمرم تا قبل از دو سال و نیم آخر خنده دار خواهد بود وقتی ((دوباره عاشق بشوم))

یا بشنوم ((دوستت دارم)) از کسی به خودم یا به کس دیگه.

و من اعتراف میکنم آدم بی قید و بندی هستم. بی اراده در برخی موارد و حتی بی بند و باری رو آرزو دارم.

عشق یعنی برای هر سؤال یه جوابی هست.همین

اینه معنای عشق و علاقه ی عمیقی که بشر قرن هاست زور زد و دنبالش گشت.

عشق یعنی خودش یعنی بی نیازی نه این ابتزالی که آدم ها براش ساختند.

اما من عاشقم

من حقیقتا عاشقم. اما نه عاشق چیزی. من عاشق پیشم. کلاً عاشقم.

عاشق یعنی چه؟

یعنی دیوونه. و من دیوونم.

((آدم عاشق هر کاری))

چیزی که آدم بهش میباله به عنوان علاقه ی عمیق همون باید بره زیر بارون بشوره. وقتی این کارو کرد بعد تازه می فهمه اوضاع از چه قراره. به خصوص اگه باز هوسش به موجودی تازه جلوه گر بشه.

اگر کسی وفاداری رو می پرسته من می برمش زیر سؤال. زیر این سؤال که : مگه نه اینکه از ترس از دست دادنش اونو نگه می داری؟

چه خنده دار که به خاطر ترس از دست دادن چیزی اونو از دست ندی و تازه این فقط ظاهر قضیه باشه . در واقع تو، اونو از دست میدی.

اما آدم به خاطر همین هوس کلی از ارزش های اخلاقی رو بدست میاره ارزشش تو همنیه فقط و البته چه بسیار ارزش های اخلاقی که از دست میدی.

 و سخن آخر اینکه :

بله البته بله خیلی سخته وقتی هنوز به کسی هوس(=عشق) داری ترکت کنه .

و سخن آخرتر اینکه :

آره می خوام تنها باشم. می خوام تو خودم غرق بشم. اگر هوسی هست. اگر عشقی اگر نفرتیُ هرچی هست خودم باشم و با خودم حل و فصل کنم.

دارا جهان ندارد سارا زبان ندارد                     بابا ستاره ای در هفت آسمان ندارد

   کارون زچشمه خشکیدالبرزلب فروبست              حتی دل دماوند آتش فشان ندارد

  دیو سیاه دربند آسان رهید وبگریخت                   رستم در این هیاهو گرز گران ندارد

  روز وداع خورشید زاینده رودخشکید                      زیرا دل سپاهان نقش جهان ندارد

  بر نام پارس دریا نامی دگر نهادند                         گویی که آرش ما تیر و کمان ندارد

  دریای مازنی ها بر کام دیگران شد                       نادر زخاک برخیز میهن جوان ندارد

  دارا کجای کاری دزدان سرزمینت                         بر بیستون نویسند دارا جهان ندارد

  آییم به دادخواهی فریادمان بلند است             اما چه سود که اینجا نوشیروان ندارد

  سرخ وسپید وسبزست این بیرق کیانی                اما صد آه و افسوس شیر ژیان ندارد

  کو آن حکیم توسی شهنامه ای سراید                 شاید که شاعر ما دیگر بیان ندارد
 
  هرگز نخواب کوروش ای مهرآریایی                    بی نام تو وطن نیز نام و نشان ندارد

بیایید به داد خودمون برسیم

لعنت به ریشه های گندیده ی متعفن که از سرو روی همه چیز میریزه و اگر جایی نباشه چشم رو میزنه. حالا دیگه برای مردم، لجنزار کثافت کاری یه حمال، به جای اثر هنری، چشم نواز و زیباست.

گور بابای همه چی

شعار امروز و دیروز و هر روز:  در تحریم ریشه و تکریم آزادی پیش به سوی آمریکا !

آخر دنیا هرجا که باشه باید رفت! و رسید و بعد جستجوی دیگه ای رو شروع کرد. و لابد برگشت. میخوام تا خرخره تجربه کنم. تا خرخره٬ زندگی. تا خرخره٬ مرگ. میدونم آخرش چیکار میکنم . میرم یه جای بی سرو صدا آروم میگیرم و در سکوت زیبای یه جنگل یا بیابون سرمو میذارم زمینو...

خلاص.

آخ اون روز که من بمیرم آخ اون روز که سپیده بمیره چه حالی داره زندگی.

ای آخر دنیا هرجا هستی منو بخون. هرچه زودتر

امروز 13 آبان بود روز موعد . من هم رفتم بیرون سر ساعت مشخص شده در جای مشخص. اصفهان. کلی هم پیاده رفتیم به یه امیدی. اما چه فایده رمق ندارم بنویسم از دست این مردم که هر بلایی سرشون میاد و هر عذاب و بدبختی که دارن حقشونه و لیاقتشونه. دیگه دلم میخاد هرچی از دهنم در میاد بگم که یکم خالی بشم. کارای روزمره و رفت و آمد معمولی و همیشگی و این پهن ها پاک شدنی نیست و این مرداب خشک شدنی نیست و من تمام خواهم شد اگر ...

بمانم

دیگه عاشق ایرانم اما تشنه ی رفتن . عاشق ایرانم اما بیزار از موندن.

همون قضیه مرداب و لجن و مرگ و پِهِنه

من میرم تا وقتی برگشتم شعورم برسه چطوری باید  از روی مرداب راه برم. روی مرداب زندگی کنم. عجیبه ! قراره اینارو اونجا یاد بگیرم؟

نمیدونم چی دارم میگم خودم؟ اما یاد گرفتم وقتی مینویسی فقط بنویس.

بر می­گردم، پشت سرم رو نگاه می­کنم. تورو که می­بینم ، از دویدن باز می­ایستم. تو که به من نگاه میکنی، به سمت هم میدویم. برای اینکه زمین نخوریم هر دو به زمین نگاهی می اندازیم. پس یه چیزایی یادمون میاد. باز همدیگه رو که فراموش می­کنیم،  من به جلو میدوم و تو آروم قدم بر میداری.

میگم ای کاش این بار به عقب بر نگردم تا باز تورو نبینم و نایستم.

اینم که میدونید؟ هان؟

زن در اسلام = دستمال کاغذی

زن در ایران باستان = گوهر ناب

با کمک اسلام ناب محمدی ما می توانید روح خود را از عرش به فرش و سپس به زیر فرش و بعد به اعماق زمین برسانید.

 همانگونه که می­دانید آنجا کاملا شبیه جهنم است . همانجاییکه اسلام و مسلمانها عاشق و شیدایش هستند.

پس همه باهم پیش به سوی عذاب علیم حماقت.

ایران شده عین باتلاق . یه مرداب. هرچی تلاش کنی، درحد تقلای پیش از مرگ بیشتر نخواهد بود و  هر کس بیشتر امید داشته باشه برای نجات و نجات دادن، بیشتر تلاش میکنه پس بیشتر هم فرو میره . کسی که متوجه شرایط و اوضاع نیست یا کسی که امیدی نداره، راکد و آروم میمونه پس غرق شدنش هم خیلی بیشتر طول میکشه و آروم و در بی خبری اتفاق میفته.

تکرار مکررات و خیلی مزخرفه که منم باز بشینم و بگم ای دادو ای هوار ببین کورش بزرگ ما ببین کورش که چه بلایی به سرزمینت وارد شده. ببین تبدیل به چی شده. پس اگه اینم نگم دیگه چی بگم؟ مگه حرفی هم باقی میمونه؟

و اگر روحی وجود داره و حیات بعد از مرگی، مگه کس دیگه ای هم هست که پیش روش بشه نشست و زار زد؟ کس دیگه ای هم داریم؟ که اگر آبرویی برامون باقی مونده از اونه.

توی این وانفسا توی این دری وری. توی خیابون لجنی که میره به لجنزاری به اسم دانشگاه نشستم. مردک پشت سرم با نیروی احمقانه ای صفحه های فلزی رو پرت میکنه پشت وانت . لابد عقده­ی زنده بودنش رو با نیروی اضافی میریزه پشت ماشین تا بره پی کارش. یا همون عقده­ی بدبختی ها و دردهاش. و مردم اینقدر بی حوصله و بی ریخت و پکیده هستن که به روی خودشون نمیارن.

و من هم. و من هم . و من هم فقط دعا میکنم این دیگه آخریش باشه. کاش بشر دعا رو اختراع نکرده بود. اینه ایران ما. اینه یه مرداب . مردم آگاه زودتر از موعد می میرند و می پوسند و مردم ناآگاه آروم آروم به لجن تبدیل میشن. و همه چیزِ اینجا به پوسیدن همه چیز کمک می کنه. به لجن  شدن همه چیز و چیه که میتونه یه مرداب رو خشک کنه؟

وقتی حتا دور بودن (پ، ژ، گ، چ) روی کیبورد برام نا امیدی به بار میاره.

 وقتی ناخن هامو میجوم برام یادآور تعفن بی پایان کل زندگیه.

 وقتی کمتر کسی میفهمه. باز خوبه همین دو سه نفر هستن که هر کدوم بخشی از تورو بفهمن.

دنیا کثیفه . هیچ وقت هم تمیز نمیشه. عدالت یه افسانست. و فهم ... دریغ از فهم.

مال این دنیا باشم یا نباشم تا جایی که بتونم تحمل میکنم و جلو میرم و جا نمیزنم . تا به خودم ثابت کنم آیا درست می اندیشم یا نه . آیا باید به یه دردی خورد یا نه؟

همه چیز دور میزنه. و دور میزنه. من دور می زنم و دنیا هم. همه چیز دوگانست و انگار یک محور تقارن داره. کشف اینکه اون محور تقارن کجاست برام نهایت لذت خواهد بود . من در زندگیم بارها دور زدم و هی دور زدم. جوری که برام از مدت ها پیش مشخص شد که روزی به کودکی و حتی جنینی بر خواهم گشت.

دنیا از کی شروع میشه؟

محورش کجاست؟

برای همه ی آدم ها این سؤال هست که آخر دنیا چیه. و من فهمیدم که اگه بفهمم اولش چیه آخرش رو هم کشف میکنم. تمام دوره های بشری از هر لحاظ دور میزنن و حتی بارها دور میزنن. رنسانس عین کلاسیک میشه و مدرن عین بدویت. هر چی بری جلو انگار به عقب بر میگردی و وقتی کاملا به عقب بر گشتی و به ته رسیدی، دوباره به جلو رفتن رو شروع میکنی. همونطور که چندین بار توی این 4 سال آخر عمر 25 سالم برام اتفاق افتاده . اینطور فکر می کنم که بسیار بیشتر بوده اما من به اونها آگاه نبودم.

به زودی چیزی رو کشف خواهم کرد که از شوقش خواهم مرد.

همه ی هستی دوتاست و پر از دوتایی.

 من هم دوتام و پر از دوتایی. من همون آتشیم که لبریز از دوتایی های متضاده که هرکدوم لبریز از اضداد هستن. زیباست و زیبایی عین تضاده . زیبایی مرگ میاره و مثله مرگه و مرگ خودش، هم زیباست و هم زشته. من دوتام، اما چون متضادم یکی هم هستم. ولی باز یه نیمم. نیمه ای که پشت و رو داره و تنها رو به نیمه ی دیگه می تونه یکی بشه. بعد از یکی شدن نیمه ی دیگه ای خواهد بود که باز دنبال جفت می گرده و باز تا آخر یه زنجیره از اضدادِ تک ها و دوتاها و نیمه ها...

باید برگردی تا جلو بری. اگر جلو بری بر خواهی گشت و اگر عقب بری جلو خواهی رفت. فقط باید بدونی هیچ چیز رو دودستی نچسبی. و حتی یه دستی و حتی یه انگشتی.

دارم می رم و موندن حتی یک لحظه... مرگ منه. و رفتن یعنی برگشتن. و رسیدن یعنی مرگ. و مرگ یعنی تولد. و من لحظه ی مرگ رو میبینم و بی صبرانه به سمتش حرکت میکنم.

من زایش ذهن رو می پرستم و بس.

نه دینی، نه حماقت دیگه ای و تمام.

باور کنید که خدا مرد. راحت باشید . احساس گناه نکنید. حقیقت دارد خدا مرده. این رو هم بخونید:

پدر سخت دلتنگ تو در این سیاهکده بی رونق، چشم به در، منتظر پیکی دیگرم که بیابید و بگوید تعبیر فاصله بین من و تو را، که آمد قرنها پیش، دستار بسر و گفت پدرت خشمگین است و غضبناک گفتم از برای چه؟ گفت از برای سرکشی ، خود سری، تکبر و غرور تو گفتم کدامین غرور، کدامین خود سری؟
و گفت داستان سیب را، که سرخ بود و حتما لذیذتر از تمام آن چیزهای دیگر، آری سیب بود ولی سیب نه که طعم فهمیدن، لمس کردن و دانستن میداد و چه شیرین ، شیرین است تجربه و گفت که بر من غضب کردی و گفت که مکافاتش این دخمه است

پدر پیک ادعا میکرد که باز میتوانم به آن خانه برگردم که بودم آنجا، راستش از یاد برده ام خانه پدری را، آخر مجازات این فرزند ناخلف، طولانی شده است زیاد گفتم ای پیک بگو از خانه پدریم، چشمانش را از من دزدید و گفت وگفت که پر است پر است از سایه ، درخت ، شیر، انگبین و دخترکان سیه چشم نار پستان همیشه باکره و نگفت از کار از دانستن از فهمیدن از عشق آخر پدر، آنها که گفت اینجا هست و آنها که گفتم شاید نه و پیک گفت عقوبت عشق به دانستن را، که همان زیاده طلبی است در مرام شما ، گفت که آتشم میزنی، میسوزانی، احیا میکنی باز میسوزانی باز احیا میکنی باز میسوزانی و باز وباز و باز ... راستش ترسیدم نه از سوزانندگی آتش که از تو و گفت که مرا قاتل برادرانم و خواهرانم خواسته ای، آخر تو که به جرم جویدن یک سیب اینگونه غضبناک شدی، چگونه از من میخواهی گلوی برادرانم و خواهرانم و شاید فرزندان خودت را بجوم

راستی پدر فرزندی از جنس دیگر داشتی یادت نیست، همان که غفلت شیرینش فاصله انداخت بینمان آخر از حوا از زن از مادر صحبتی نکرد پیک و اگر حرفی بود چه بگویم شاید سنت پسر دوستی ریشه در خانه پدری دارد

بگذریم، باز این فرزند ناخلف پر چانگی کرد هم خسته ای هم خشمگین. خسته از پر حرفی من و خشمگین از اینکه این گونه گفتم دلتنگی ها را چون پیک چند جمله گفت و گفت باید اینها را تکرار کنم تا بشنوی چه کنم که من همان فرزند خیره سر روز ازلم

پدر دیگر خسته ام از اینکه تا ابد بنشینم چشم انتظار پیکی دیگر شاید برسد شاید نرسد. پدر یکی از برادرانم اینجا میگفت تو سالهاست که مرده ای نمیدان شاید. به هر حال پدر، دیگر مکافات سیب خوردن آنقدر طولانی شده است که به همین دخمه عادت کرده ایم، آخر خوبیهایی هم دارد آنقدر چشمانمان به در خیره بود که نمیدیدیم نمیدیدیم زیباییهایی دارد دخمه ما که خانه پدری در خواب هم نمی بیند

بس است نگاه به بالا، میخواهم به پایین بنگرم، به اینجا، میخواهم بلند شوم فریاد بزنم من (( انسان )) فرزند خیره سر پدرم میخواهم با دستان خودم با همت، عشق و اندیشه خودم زندگی را بسازم و دخمه را

راستی پدر دلگیر نشو می آیم، گاه گاه بر سر مزارت و فاتحه میخوانم و، و بدرورد

" منفرد "

من می­دونم

 ما پیروز میشیم

مگه میشه وقتی امید داری، وقتی دشمنامون ضعیفند، وقتی خودشون انقدر خنگند که دارن خودشونو از بین می برند. وقتی خوشبختانه اونا ایدئولوژی و منبعی ندارن که  کمکشون کنه چرا بترسیم؟ اما یه دلیل وجود داره برای ترسیدن ما. اونم اینه که ما خودمون رو باور نداشته باشیم و سعی در احیای ایرانی بودن خودمون نکنیم. نظریه قطعی هر ایرانی اصیل که ایرانی بودن خودشو از یاد نبرده باشه و به عربا نفروخته باشه، اینه که: ما ایرانی هستیم و اسلام مال ما نیست. همین و بس.

اینه اون لحظه ای که ازش میترسیدن و دارن میبینن آغاز شده. تنها راه پیروزیمون همینه. باور کنید. خوب همش یه لحظست این که ما به آزادی اندیشه برسیم و باور کنیم این حرف ها همش کشک و پشمه. و عدالت یک افسانست. و من شک دارم که ظلم پایدار نباشه. ظلم قرن ها و هزاران ساله که پایداره و هیچیشم نمیشه لعنت به هرچی اسلام ، که مارو به اینجا کشونده . من وقت ندارم برم اسلام ناب رو کشف کنم. بعد رد کنم یا بپذیرم. و میدونم نپذیرفتن اسلام با همون نوع درکی که این آدمای متحجر متعصب دور و برمون از اسلام دارند هم به همون اندازه­ی پذیرفتن اونا احمقانست. پس باید چیکار کرد؟

na baladam farsi sarie type konam na osulan vaght daram. na hichi kholase . sepide be in natije  resid ke delesh mikhad hame neveshtehasho hame bekhunan . albate avalesh az inja shoru shod ke az khod-sansuri halesh bad mishod dige  va tahamolesho nadasht . ama hanuzam hamash tu daftar minevise ke badan biad typeshun kone , ama engar in dorost nist, bayad pashi az sare jat har moghe az nesfe shabo zohro ... bashe va benevisi , fekre hichiam nakoni faghat benevisi. hala dige hamin karo khaham kard va kamkamak type farsimam tond mishe vo webam porbaaaaaaaaaar

be omide chenin ruzi

sepide kheili kar dare ama bayad veblogesho ham benevise o vaghti barash bezare

 bad az in bayad az rahi ke dar pish gereftam vase edame tahsil benevisam ta kar kardanavo pul dar ovordana

ta hame chi kholase

mikham ye mosaferati beram un saresh napeyda. mikham beterekunam. monfajer. 

          برای آشنایی بیشتر  میخوام یکی از کارای مورد علاقمو اینجا بذارم.من هنر می خونم. و موضوعی که نتیجه ی چند ماه کارمو روش میبینیدُ بدون شک آتشه 

 در مورد منظورم فقط همینقدر میتونم توضیح بدم که : تا خرخره تجربه کردم بقیه کارامم به مرور میذارم

فکر نکنید این دیوارهیه مقواست

من مدت هاست که با آتیش زندگی میکنم زندگی خوب و شیرینیه

 به ادامه مطلب نگاهی بندازید

باید زندگی بکنی.

باید.

حرفم نباشه.

سبز و سرخو سفیدو سیاهو هر رنگی که  باشی.

این  یعنی همونی که میخوای همون میشه( آلمانیش) من سپیده هستم یک تکه از آتش بزرگی به نام ایران. هرجا باشم هر زمان تمام وجودم متعلق به ایرانه

تمام.

اینم یعنی اونی که دوسش داری با تمام ذرات وجودش دوست داره.

حالا شد

 تمام.

دیگه چی میخای خداییش؟

هان ؟چت میشه تو؟ 

در جنگل چشم‌هايت جاهايي هست كه بي درختند انگار آتش گرفته باشند

 اين آتش را من برافروخته ام كه در خاكسترش عشق بكارم تا مهر تو جوان شود آنسان كه شقايق سر بر مي آورد از خاك.

عشق است كه نابود مي كند و مي پرورد، عشق است كه از خاكستر نور مي روياند و در عذابش گويي زير سايه ي درختي در بهشت نشسته اي.

تمام روز در آینه گریه می کردم
بهار پنجره ام را
به وهم سبز درختان سپرده بود
تنم به پیله تنهاییم نمی گنجید
و بوی تاج کاغذیم
فضای آن قلمرو بی آفتاب را
آلوده کرده بود
نمی توانستم دیگر نمی توانستم
صدای کوچه صدای پرنده ها
صدای گم شدن توپ های ماهوتی
و هایهوی گریزان کودکان
و رقص بادکنک ها
که چون حباب های کف صابون
در انتهای ساقه ای از نخ صعود می کردند
و باد ‚ باد که گویی
در عمق گودترین لحظه های تیره همخوابگی نفس می زد
حصار قلعه خاموش اعتماد مرا
فشار می دادند
و از شکافهای کهنه دلم را بنام می خواندند
تمام روز نگاه من
به چشمهای زندگیم خیره گشته بود
به آن دو چشم مضطرب ترسان
که از نگاه ثابت من میگریختند
 و چون دروغگویان
به انزوای بی خطر پلکها پناه می آوردند
کدام قله ‚ کدام اوج ؟
مگر تمامی این راههای پیچاپیچ
در آن دهان سرد مکنده
به نقطه تلاقی و پایان نمی رسند ؟
به من چه دادید ای واژه های ساده فریب
و ای ریاضت اندامها و خواهشها ؟
اگر گلی به گیسوی خود می زدم
از این تقلب ‚ از این تاج کاغذین
که بر فراز سرم بو گرفته است فریبنده تر نبود ؟
چگونه روح بیابان مرا گرفت
و سِحر ماه ز  ایمان گله دورم کرد!
چگونه نا تمامی قلبم بزرگ شد
و هیچ نیمه ای این نیمه را تمام نکرد !
چگونه ایستادم و دیدم
زمین به زیر دو پایم ز تکیه گاه تهی می شود
 و گرمی تن جفتم
به انتظار  پوچ تنم ره نمی برد
 کدام قله کدام اوج ؟
مرا پناه دهید ای چراغ های مشوش
ای خانه های روشن شکاک
 که جامه های شسته در آغوش دودهای معطر
بر بامهای آفتابیتان تاب می خورند
 مرا پناه دهید ای زنان ساده کامل
که از ورای پوست سر انگشت های نازکتان
مسیر جنبش کیف آور جنینی را
دنبال می کند
و در شکاف گریبانتان همیشه هوا
به بوی شیر تازه می آمیزد
کدام قله کدام اوج ؟
مرا پناه دهید ای اجاقهای پر آتش ای نعل های خوشبختی
و ای سرود ظرفهای مسین در سیاهکاری مطبخ
و ای ترنم دلگیر چرخ خیاطی
و ای جدال روز و شب فرشها و جاروها
مرا پناه دهید ای تمام عشق های حریصی
که میل دردناک بقا بستر تصرفتان را
به آب جادو
و قطره های خون تازه می آراید
 تمام روز ‚ تمام روز
رها شده ‚ رها شده چون لاشه ای بر آب
 به سوی سهمناک ترین صخره پیش می رفتم
 به سوی ژرف ترین غارهای دریایی
 و گوشتخوارترین ماهیان
و مهره های نازک پشتم
 از حس مرگ تیر کشیدند
نمی توانستم ‚ دیگر نمی توانستم
صدای پایم از انکار راه بر می خاست
و یأسم از صبوری روحم وسیعتر شده بود
 و آن بهار و آن وهم سبز رنگ
که بر دریچه گذر داشت با دلم می گفت
نگاه کن
تو هیچگاه پیش نرفتی
تو فرو رفتی